خسته ام.خیلی.پاهایم زق زق می کنند و کف پایم انگار آتش روشن کرده اند.این اکسپلورر لعنتی را هم باز کرده ام روبرویم و هی دارم فکر مینکم با این دلتنگی های مدام این روزها چه کنم و چه می توانم بریزم روی این صفحه سفید برای تـــــــو و برای اینکه بگویم امشب کمبود محبت داشتم و بغل می خواستم.و همش به این فکر می کنم که چرا صبح به آن رویایی با آن سیگارهای مارلبوروئی که بهم دادی و پارک ساعی بی نظرش و بوف کرو تمام نشدنی اش و ظهر به آن خوبی ِپیتزا داوود^* و آن عصر جادوئی را با آن همه خواهش و تمناهای بی پایان را با کج فهمی احمقانه ام خراب کردم.حداقل برای خودم.وقتی برایم مهمی یعنی اینکه لحظه لحظه با تو بودنم را نمی خواهم از دست بدهم.

خسته ام.خیلی.پاهایم زق زق می کنند و کف پایم انگار آتش روشن کرده اند.

*کمی جلوتر از روبروی سفارت فرانسه٬کوچه ای هست که مغازه نه چندان بزرگی دارد به اسم پیتزا داوود.پیتزاهای خوشمزه ای دارد با ساختار فوق العاده.اولش هم تا دلتان بخواهد کالباس می ریزد روی یک تکه از این فویل هایی که روی گاز مادرم می کشد و یک ظرف سس از این خرسی ها با یک آویشن پاش معمولی می دهد دستتان که اگر جا نبود در همان کوچه غذا بخورید روی این صندلی های پلاستیکی که توپ جمع کن ها می گذارند زیرشان با یک چارپایه ی پرده نصب کنی و بعد هم همش نگران سیر شدن یا نشدنتان است این مستر داوود.فقط اگر با دخترخانم تشریف می برید سعی کنید همه کارها را خودتان بکنید که ضایعتان نکند.می گویند از اولین پیتزائی های تهران است اسن داوود سبیل.مرامش که ما را کشت.دخترک هم که باشد٬پیتزا از آن زهر ماری سیاه گنده ها هم مزه می دهد چه برشد به پیتزا قارچ.