تیتر پست ام را  برای نوشتن از دوستی انتخاب کرده ام که امروز شاید مهم ترین روز این چند سال و یا حداقل این چهار سال اخیرش بوده.

کسی که مثل یک همراه برای من وقت گذاشته.کتابها و جزوه هایش را برای من آورده بدون حتی ذره ای چشم داشت که البته احتمالا فهمیده از من آبی گرم نمی شود.می دانید وقتی از کسی چیزی می خواهید باید بروید ازش بگیرید.چون و چرا ندارد.باید خودت بروی.اما این کسی که من ازش برایتان تعریف می کنم آنقدر خوب است که همان روزها که مشغول تصویربرداری فیلمم بودم به خاطر اینکه میدانست سرم بیشتر از حد معمول شلوغ است کتابها را برایم آورد و من هم به خاطر مشغله٬ حتی خودم هم نرفتم. دوستم رفت و بعدها تا همین امروز شرمنده اش هستم که چه کنم این همه محبت را.بعد از هر امتحان اولین نفر بعد از دخترک اس ام اس اوست که جواب میدهم.نگران من هم باید باشد برای امتحان.تازه کتابهایش را که می خوانم حسابی ذوق می کنم.که هنوز هم آدمهایی در این دنیا هستند که ذره ای برایشان دیگران مهم اند. بهتر بگویم اینکه خوب باشند.کتابهایش بیشتر شبیه دفترچه عقایدش است.می توانید به تمام روحیات جادوئی اش پی ببرید.اینکه عاشق لباس کابوئی است.اینکه تقریبا دارد هلاک می شود برای بچه دار شدن. ورجه وورجه کردن جزء جدائی ناپذیر زندگی اش است.اینکه همیشه می خندد و همه را خندان می خواهد. مثل خود من عاشق فیلم و سینماست.شاید همین باعث شد بهم نزدیک تر شویم و از یک همکلاسی ساده فراتر بریم.بعد ها فهمیدم مثل خود من ذوق می کند از دیدن فیلمهای خوبی که حتی دوساعتی به جادو مبتلایمان کند.ببینید هر چه بگویم تمام نمی شود.فکر کنید این چند خط زیر ٬سکانس پایانی یکی از همان فیلمهایی است که آدم خوبهایش شبیه توی قصه ها هستند.

به قول نمیدانم کی٬ تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل...

در یکی از صفحات کتابش می خواندم:

فلان اسمو دوست دارم.

ولی هر اسمی قشنگی خودشو داره. مثل هر قیافه ای که برای خودش خوشگله. من همه رو دوست دارم.

ممنون دوست من.

پ ن اختصاصی: نمی دونستم دوست داری اسمت رو بگم یا نه.ولی اینها رو اینجا نوشتم تا بدونی مهمتر از اونی هستی که بتونم با یه اس ام اس خشک و خالی و اینا ازت تشکر کنم.