عکس از سایت علیرضامعتمدی

هزار و سیصد وشصت و اندی سال پیش این روزا در سرزمینی به نام نینوا و صحرایی که نمیدانم بعد ها نامش شد کربلا یا از همان زمان به همین نام بود اتفاقاتی در حال رخ دادن بود.دومین پسر اولین امام شیعیان مسلمانان آنروزها کسی که نامش حسین بود و این روزها به نماد مظلومیت برای مسلمان نماهای بی همه چیز تبدیل شده در صحرای کربلا بعد از بی وفائی مردمان کوفه٬همان شهری که علی را به ستوه آوردند تا جائیکه سر به چاه فرو می برد و فریاد بر می آورد از جفای آنها ^*٬با فرزندان رشید و دلیرش و به همراه یارانش شاهد جنگی بودند که آخرش در روز دهم محرم با بریده شدن سر بزرگوارش به پایان رسید.

اینها را همه میدانیم.اینکه علی اصغرش را تیر سه شعبه زدند(نمیدانم این مسلمانها چه اصراری به تاکید بر روی اعداد دارند.۷۲ تن٬تیر سه شعبه٬کودک شش ماهه٬نمدانم چند روی آب بستن.فکر میکنند تاکید روی اعداد فکت می آورد برایشان؟!)و دستان ابوالفضلش را قطع کردند و زینبش را سیلی زدند و رقیه را بی پدر کردند را همه میدانیم.شما از من بی دین بهتر.اما می خواهم امروز با تمام این همه بی اعتمادی ام نسبت به چیزی به نام مذهب و با شدت اعتقادم به خدایی که پشت اینهمه نظم ایستاده٬ببینم می توانم بگویم چرا نام حسین بعد از هزار و سیصد وشصت و اندی سال هنوز هم سر زبانهاست؟!

نگاه کنید قضیه خیلی ساده تر از این حرفهاست.اینها مردان بزرگی بوده اند.کسانی که برای اعتقادشان ایستاده اند.مقدس اند برای عده ای.شفا میگیرند ازشان.چرا؟چون اعتقاد دارند.کودکان خردسالشان را در سرما و گرما لباس می پوشانند و در آغوششان میگیرند و نشانشان می دهند که اگر اعتقاد داشته باشی می شوی این.اینکه هنوز هم بعد از اینهمه سال برایت روزها عزاداری می گیرند و رفتنت می شود مهمترین اتفاق سال.حالا اینکه سه روز آب را بسته اند یا سه ساعت یا چه میدانم شاید حتی سه دقیقه مهم است؟!نه. بخدا نیست.این مهم است که بمانید بر سر چیزی که اعتقاد دارید.حسین٬ زن و زندگی و بچه هایش را برای همین داد.جوانان رعنایش را در همین راه فدا کرد.آن موقع که فریاد هل من ناصر ینصرنی سر میداد نه اینکه بترسد از جنگیدن.حسینی که من میشناسم ترس نمیشناخت.میخواست آزاده باشد.می خواست مردم آزاده باشند.می خواست بهشان نشان دهد که اگر اعتقاد دارید بیایید.حالا از آن ور هم کسی مثل شمر و یزید و هزاران سرباز دیگر بی اعتقاد بودند.حسین مظلومیتش را از اعتقادش می گیرد.نه اینکه آب را بسته اند و میان خیمه ها خار جمع میکرده که فردا پای بچه هایش را نخراشند.به خدا اینها همه برای این امت "گریه کن" است که هر چه بیشتر زار بزنند دستمزد مداح هم بیشتر می شود.اینکه حسین چه کشیده را مگر میتوانید بفهمید؟!شما ها که دم از او میزنید شده دست یتیمی را بگیرید و برایش پدری کنید؟!من نمی کنم اما ادعایش را هم ندارم که حسینی ام.انا کلب الحسین سر نمی دهم تصورم با دختارن رکابی به تن قلیان کشان دست به دست بشود.من مینشینم خانه ام لبانم را تر میکنم و دم از دین نمیزنم و خانم بازی هایم را هم به نام صیغه به خورد ملت بدهم.در خیابانها موی ژل زده و ابروهای تتو کرده راه نمی افتم که لباسهای نو ام را محرم بخرم برای زدن مخ دختر داف محل.حسین آنقدر قدر نادیده است که من بعد از اینهمه سال مانده ام در حسرت یک عزادرای برای کسی که روی اعتقادش ایستاد و زندگی اش را تقدیم کرد.

حسین و امامانی که اینروزها از آنها حدیث برای سبزی خوردن هم می شنویم و مانده مصرف گاز هم صرفه جوئی اش را حدیث کنند مردان بزرگی بوده اند.در زمانه خودشان کسانی بودند که تا امروز مانده اند.اگر فرافکنی نکنید می خواهم بگویم نیوتن و گالیله هم آدمهای بزرگی بوده اند.بتهوون و باخ و شوبرت و متزارت را هم شما میشناسید.اینهمه سال مانده اند.حالا اینکه این خاندان که از فرزندان پیغمبر اسلام اند و به خاطر نزدیکیشان به خدا دارای مراتب بسیار بالاتری از اینها هستند بماند برای سوفسطائیان و آنهاییکه سرشان درد میکند برای بحث.دکان باز کردن برای کلاه شرعی گذاشتن میشود دین گریزی مفرط جوانان اینروزها.من فقط میخواستم بگویم حسین را ما هم دوست داریم.اما نه آن حسینی که توی گرانفروش و دزد و دلال ۱۱ ماه دیگر سال.

پ ن:بی سر و ته بودن نوشته ام را ببخشید.صدای به تمام معنا عر زدن این مداح مسجد محل مجبورم کرده پناه ببرم به هدفون و تمرکزم هر آن از گوشهایم می زند بیرون.

*سالها پیش کتابی از دکتر شریعتی میخواندم که جمله ای درش بود با این مضمون که:""میدانی وقتی مرد گریه میکند یعنی چه؟!""یا یه همچه چیزی.حالا هر چه کتابهایم را زیر و رو میکنم و دنبال این متن میگردم پیدایش نمی کنم.اگر شماها سراغی ازش دارید خوشحال میشم باز هم بتونم بخونمش.