کیانوش عیاری را خیلی دوست ندارم.چه به خاطر نوع فیلمهائی که ساخته و چندان با سلیقه من جور در نمی آید و چه به خاطر ساختاری که در فیلمهایش مورد استفاده قرار میدهد.اما درحال حاضر که به نظرم یکی از بهترین سریالهای دوران تلویزیون بعد از انقلاب با اسم عیاری به عنوان کارگردان در حال پخش از سیمای ایران است،حیفم آمد هر چند در حد چند جمله دینم را نسبت به این اثر کمیاب ادا نکنم.

عیاری همانطور که ابتدای سریال هم خاطر نشان میکند خیلی هم به اتفاقات واقعی در زندگ دکتر قریب وفادار نمانده و چقدر خوشبختیم ما که این عدم وفاداری منجر به یکی از بهترین اثرهای تصویری این سالها شده است.این اصلا ضعف برای روایت داستانی تاریخی میست.چرا که علی حاتمی هم خیلی به وقایع اتفاقیه همدوره کارهایش وفادار نبود.حال انکه سریالهای بی مثالی را ساخته که همچنان در قله ای بلند بی رقیب اند.

عیاری در این سریال کارگردان بسیار باهوشی است.فلاش بکهایش برای روایت زندگی دکترقریب اکثرا در نهایت استعداد و ذوق است.میداند کجا روایت پیش بکشد و کجا باز هم با همان ترفندهای تصویری بیننده را هل بدهد به زمان حال.هوش سرشار عیاری خیلی جاها البته با کم هوشی مسئولان پخش سیما هم همراه شده است (خوشبختانه).مثلا اگر یادتان باشد دوقسمت قبل که گوشه چشمی هم به زندگی شاه و خواهرش داشت با دکوپاژهای دقیق و میزانسن های هوشمندانه خانواده شاه را خیلی هم ایزوله نشان نداد.یا مثلا قسمت زنی که سفلیس داشت را یادتان هست.پرداخت صحنه فوق العاده بود.راه رفتنهای زن "کاسبی" که حالا دخترش هم به درد خودش مبتلا شده نشان داد که هنوز هم می شود در مدیوم تلویزیون کارهای باشکوه کرد.همین قسمت اخیر هم که مربوط بود به "مثلا" بدبختی قشر روستائی همزمان با جشنهای ۲۵۰۰ ساله و آوردن دسر و بستنی از اروپا بود یکی از بهترین قسمتهای سرایل تا الان بود.خود عیاری هم خط قرمزها را میداند و من به عنوان بیننده به او حق میدهم که برای اجازه ساخت سریالی به این ظرافت از این کلک ها هم بزند.این قسمت به طرز دیوانه کننده ای دردآور بود.نمیدانم عیاری اینهمه قدرت بازی گرفتن از نابازیگرهایش را از کجا می آورد.البته تجربه بالایش این جاست که به کمکش می آید تا از بچه ی ۸-۹ ساله تا پیرمرد ۹۰ ساله چنان بازی بگیرد که دوربین را حذف کند و خودش بشود همسایه و همکار آنها.این قسمت از سریال به نظرم شاید بهترین ۵۰ دقیقه ای بود که این چند ماهه از سیما پخش شده است.

جائی در مصاحبه ای با عیاری خواندم که برای پول به تلویزیون آمده و خیلی هم به فکر آوردن تکنیک سینما به سیما نیست.کاش مابقی مدعیان هم برای پول می آمدند.

پ ن:لذت تماشای ایــــــــن فیلم را ازدست ندهید.کارگردانی که تمام جنبه کارش را بلد باشد می داند حتی با "بیصدائی" داستان را طوری پیش ببرد که متوجه نشوید خیلی جاها فقط فقط تصویر می دید و موسیقی.خبری از دیالوگ نبود،اما کنش و واکنشهای صحنه در عمق وجودتان می نشست.

پراکنده گوئی و بی سر و ته بودن نوشته را ببخشید.واقعا نمی تونستم از این قسمت سریال راحت بگذرم.فکر کنم حالا حالها یقه ام را ول نکند.