وقتی می بینم جائی٬ کسانی در حال شادی کردن برای کم اهمیت ترین چیز دنیا هستند دلم برای اینکه با دوستانم در خیابان کاخ راه برویم و فاصله دمشق تا روبروی دانشکاه هنر را بیخیال بالا پائین کنیم و آنجا ساندویچ بندری بخوریم تنگ می شود.

وقتی می بینم جائی٬ کسانی مشغول عزاداری برای از دست دادن عزیز ترین کسانشان هستند دلم برای اینکه با دوستانم مست کنیم تا غم از دست دادن عزیز رفته یکی از همین رفقا را برایش آشان تر کنیم و بعد همگی با هم برای بزرگی احساس و غمش گریه کنیم تنگ می شود.

وقتی می بینم جائی٬ کسانی شاخه ای گل به دست منتظر دوست دختر یا دوست پسرشان هستند و لذت انتظار از حدقه چشمهایشان میزند بیرون٬ دلم برای اینکه برگردم به ۱۸-۱۹ سالگی و باز هم عاشق دختر عکس روی دیوار اتاقم بشوم و کیف کنم از اینکه در خیالم باهاش کجاها که نرفته ام و یا به ۱۵ سال پیش و بازیهای آن موقع روی بالکنهای کاشی کاری شده قصرفیروزه و عکس بازی و فوتبال گل کوچک و دوباره عاشق دختر همسایه مان  و بوی موهایش شوم٬ تنگ می شود.

وقتی میبینم جائی٬ کسانی نشسته اند و آرام دارند با هم در گوشی حرف میزنند و اوج لذت کنار هم بودنشان را دارند تجربه میکنند٬راستش دلم میخواد برم وسطشون بشینم ببینم چی میگن.^*۱

اما امروز دلم برای دلتنگی کسانی گرفت که دسته گل روز مادرشان را بردند سر خاک و هزاران بار آرزو کردند که همین ""ماچ"" چند لحظه پیش من را فقط برای یکبار هم که شده دوباره احساس کنند و لذتش را ابدی کنند.

دوستی که دیشب به طرز باورنکردنی یاد خودش و مادر دوست داشتنی اش بودم که ناباورانه ترکمان کرد و همان موقع یکهو از آسمان افتاد روبرویم و چقدر گفتیم و کیف کردیم از آنموقعها.

دوستان عزیزم که می شناسمتان یا نه بدانید لذت مادر داشتن ما تقسیم با شما.

می خواهید باور کنید٬می خواهید نکنید.

فقط بدانید به یاد شما و دلهای کوچکتان هستم و هستیم.

روز مادر بر همه مادران عالم مبارک.

روز زن به شما دوستان گل دختر هم مبارک.

*۱: از بدترین خصوصیاتم همین میل به شنیدن حرفهای دیگران است.ما بهش می گوئیم کنجکاوی احتمالا شما می گوئید فضولی.