این بخشی از ستایش نامه ایست که با خودم قرار گذاشته بودم برای به همین سادگی ساخته تحسین برانگیز رضا میرکریمی بنویسم.اما به خاطر اینکه باید به سینما ما هم میدادم٬ مجبور شدم کوتاهش کنم.تمام توانم را به کار بردم تا در همین چند کلمه تمام ارداتم را به فیلم و فیلمسازش بیان کنم.چقدر موفق شدم٬ اگر فیلم را دیده اید بگوئید. ندیده اید هم اگر بعد از خواندنش مشتاقتان میکند برای دیدنش٬ پس کارم را درست انجام داده ام. تمام.

به همین سادگی میتوان بینده را سر حال آورد.فضا سازی به شدت رئال و شخصیت پردازیهای هوشمندانه و خلق موقعیتهایی که شاید خالی از کمترین کنش و واکنش بیرونی و کشش دراماتیک باشند تمام آن چیزی است که باید فیلم به همین سادگی رضا میرکریمی داشته باشد تا تبدیل شود به فیلمی که شاید بعدها با دقت و حوصله بیشتری "دیده" شود.در کنار تمام عوامل بالا روایتی کلاسیک از تقابل "شخص با خویش"را همراه با طراحی صحنه و لباس عالی و از همه مهمتر فیلمبرداری فیلم با تکنیک دوربین سردست که مهمترین ترفند برای نشان دادن موقعیت درونی قهرمان فیلم است و البته طراحی حرکت دوربین که میرکریمی قبلتر با خیلی دور خیلی نزدیک ثابت کرده بود از عهده اش به خوبی بر می آید فیلم را تحسین برانگیز میکند.

حکایت، حکایت سرراست روزی از زندگی زنی خانه دار(آشپز!؟) از قشر متوسط است که "تردیدش" در انتها تبدیل به نبردی سهمگین بر علیه خودش می شود.(یاد "کاغذ بی خط" و "چهارشنبه سوری" افتادید.ناصر تقوائی بنائی را گذاشت که اصغر فرهادی تزئیناتش را بعدها به عهده گرفت. و الحق ساختمان بی نظیری است) اما امروز برای طاهره(هنگامه قاضیانی)اصلا روز ساده ای نیست.هر کاری میکند تردید دارد:می نویسد،خط میزند تردید دارد، نهار می پزد تردید دارد، به دوستش سر میزند تردید داری،کادو میخورد ،میز می چیند،چای میریزد. همه اش تردید است.امروز اصلا به همین سادگی ها هم نیست.استخاره میگیرد قوت میگیرد. آیا واقعا همانقدر که باید سفید بخت است؟

نوع روایت این جور داستانها باید همسو و هم مسیر با همان روزمرگی ها باشد.اما برای خلق این تردید محمد آلادپوش بهترین گزینه انتخاب است.قدری(تاکید میکنم:قدری) حرکت در دنیای دوربین باید باشد تا به دنیای درونی زنی نزدیک شویم که نماینده زنهای قبلی فیلمهای "زنانه" نیست.همانهائی که دردهایشان داد میزنند و جیغ میکشد تا دردشان کم شود. طاهره نمی گوید تا از شدتش کاسته نشود.حتی به ما تماشاگران همراه با خودش که گاهی محرمتر از هر کسی هستیم هم نمی گوید.

لوکیشن فیلم آنقدر خوب است که وقتی نام طراح داخلی و مبلمان فیلم را در تیتراژ ابتدائی می بینید، در انتها حق میدهید که جایش همانجا کنار طراح صحنه و لباس فیلم شیدا رشیدیان و موسیقی محمدرضاعلیقلی و صدابردار مهران ملکوتی باشد.

فیلمنامه به شدت حساب شده است.اگر فیلم را دیده اید قدری به عقب برگردید و رفتاریک زن خانه دار را در تمام لحظه های فیلم ببینید.آنجا که چای را بر میگرداند توی قوری یا انجا که با دست پودرماشین لباس شوئی را پخش میکند.اینها همان ظرایف فیلمنامه است.یادتان بیاید تقابل نوع پوشش طاهره در بیرون و داخل خانه را.نوع نگاه و راه رفتن و رفتار و سکنات، همانهائی است که ما هر روزه دارم میبینیم و شاید به سادگی از کنارشان رد می شویم و شاید هم داریم باهاشان زندگی میکنیم. واقعا به همین سادگی ها هم نیست.شادمهر راستین و رضامیرکریمی آنقدر روی فیلمنامه و نوع پرداخت ان کار کرده اند( از مشاوره ها و نوشته ها و دیگر) که مستحق کاندید شدن بودند.امید وارم به حقشان برسند.هم هنگانه قاضیانی و هم همه دیگر.

چقدر خوب که جشنواره "به همین سادگی" تمام شد.

این فیلم برنده جایزه بهترین فیلم٬ بهترین بازیگر نقش اول زن(که حسابی به داوران امیدوار شدم) و بهترین فیمنامه برای رضا میرکریمی و شادمهر راستین هم شد.این بار داوران حسابی به من حال دادند.خدا را شکر که فیلمی در این حد این بار دیده شد و خدا را شکر که این بار مجیدی را خیلی تحویل نگرفتند.البته باز هم معتقدم که بهترین کارگردانی هم حق میرکریمی بود.نمیدانید در یک لوکیشن محدود چه کرد این مرد. 

در ضمن اینجا هم در سینماما آمده.